Ako si Lianna, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Sa likod ng aking kabataan at simpleng pamumuhay ay isang malaking lihim: ako ang nag-iisang tagapagmana ni Don Alejandro Imperial, ang bilyonaryong may-ari ng Imperial Conglomerate na kumokontrol sa ekonomiya ng bansa. Ngunit dahil gusto kong maranasan ang mamuhay nang normal at mahalin nang walang halong interes, itinago ko ang aking tunay na pagkatao. Nagpanggap akong isang simpleng ulila.

Dito ko nakilala si Dante. Pinakasalan ko siya dahil akala ko ay mabuti siyang tao. Nang maging mag-asawa kami, palihim na inutusan ng aking ama ang kanyang mga tauhan na pautangin at bigyan ng malalaking proyekto ang maliit na kumpanya ni Dante. Dahil sa tulong na iyon, biglang yumaman si Dante at naging isang kilalang CEO.

Ngunit kasabay ng pagdami ng kanyang pera ay ang paglabas ng tunay at malupit niyang ugali. Inakala niyang yumaman siya dahil sa sarili niyang galing. At dahil doon, itinuring niya akong isang pabigat, isang walang kwentang “pulubi” na pinulot lamang niya.

Hanggang sa dumating ang araw na tinangka niyang tapusin ang aking buhay.

Ang Pagpapabaya at ang Malamig na Selda
Mayroon akong malubhang asthma at kondisyon sa puso na nangangailangan ng araw-araw na gamot. Isang gabi, habang nag-e-empake si Dante ng kanyang mga maleta, inatake ako ng matinding hirap sa paghinga.

Napasandal ako sa pader, hawak ang aking dibdib, pilit na humahabol ng hininga. “D-Dante… pakiusap… ang gamot ko…”

Tiningnan ako ni Dante, nakasuot ng kanyang mamahaling Italian suit. Wala ni isang patak ng awa sa kanyang mga mata. Sa halip na tulungan ako, kinuha niya ang bote ng aking inhaler at mga tableta mula sa nightstand.

“Nakakasawa na ‘to, Lianna. Palagi ka na lang sakit sa ulo!” bulyaw niya, ang boses ay puno ng pandidiri. “Aalis ako papuntang Paris ngayon kasama si Serena. Oo, ang sekretarya ko, dahil siya ang nararapat sa isang bilyonaryong tulad ko! At ayokong tatawag-tawag ka para sirain ang bakasyon namin!”

“Dante… m-mamamatay ako… parang awa mo na…” humihikbi kong pakiusap, namumutla at nanginginig ang buong katawan.

Ngunit naglakad si Dante patungo sa banyo. Sa harap ng sarili kong mga mata, ibinuhos niya ang lahat ng gamot ko sa inidoro at pinalubog ito sa tubig (flushed).

Nanlaki ang mga mata ko. Tila pinutulan ako ng hininga hindi lang dahil sa sakit ko, kundi dahil sa labis na kasamaan ng lalaking pinakasalan ko.

“Pabigat ka, Lianna. Isang patay-gutom na walang ambag sa buhay ko,” malamig na bulong ni Dante. Naglakad siya palabas ng aming master bedroom. Rinig na rinig ko ang pag-ikot ng susi mula sa labas. Ikinulong niya ako. Ikinulong niya ang kanyang dalawampu’t apat na taong gulang na asawa sa loob ng kwarto, walang gamot, walang telepono, at naghihingalo.

“Sana pagbalik ko galing Europa, wala ka na. Para tapos na ang problema ko,” huling sigaw niya mula sa kabilang panig ng pinto, bago ko narinig ang pag-andar ng kanyang sasakyan palayo.

Ang Lihim na Linya at ang Galit ng Hari
Gumapang ako sa sahig. Unti-unting nagdidilim ang aking paningin. Ang bawat paghinga ay parang may tumutusok na patalim sa aking baga. Ngunit hindi ako pwedeng mamatay. Hindi ko hahayaang manalo ang demonyong iyon.

Sa ilalim ng sahig ng aking closet, may itinago akong isang maliit na satellite phone—isang emergency device na ibinigay sa akin ng aking ama bago ako ikasal, para lamang sa mga sitwasyong nanganganib ang buhay ko.

Nanginginig, duguan ang mga kuko sa pagkalmot sa kahoy, nakuha ko ang telepono. Pinindot ko ang nag-iisang numero doon.

Sumagot ito pagkalipas ng isang ring.

“Lianna, anak?” boses ng aking ama, si Don Alejandro.

“P-Papa… tulungan mo ako… m-mamamatay na ako… k-kinulong niya ako…” halos pabulong kong usal bago ako tuluyang nawalan ng malay.

Nang imulat ko ang aking mga mata, hindi na ako nasa madilim na kwarto. Nasa loob ako ng isang VIP Suite sa pinakamalaking ospital ng Imperial Conglomerate. Puno ng mga makina ang paligid ko. At sa tabi ng aking kama, nakaupo ang aking ama, ang kinatatakutang bilyonaryo, na ngayon ay umiiyak habang hawak ang aking kamay.

Nang makita niyang gising na ako, nag-iba ang ekspresyon ng aking ama. Ang kanyang luha ay napalitan ng isang naglalagablab, nakakamatay na poot.

“Sinubukan niyang patayin ang nag-iisa kong anak,” malamig at nanginginig sa galit na boses ni Don Alejandro. “Dalawampu’t apat na taon kitang iningatan, Lianna. Walang sinuman ang pwedeng manakit sa’yo nang ganito. Kukunin ko ang lahat sa kanya. Lahat.”

Huminga ako nang malalim, ang puso ko ay tuluyan nang naging yelo para kay Dante. “Wag mo siyang patayin, Papa. Mas masakit ang mabuhay nang walang-wala kaysa mamatay.”

Ngumisi ang aking ama. “Masusunod, mahal kong reyna.”

Ang Impyerno sa Paris
Habang nagpapagaling ako, tahimik na kumilos ang imperyo ng aking ama.

Sa kabilang dako ng mundo, sa Paris, masayang nag-iikot sina Dante at Serena sa isang boutique ng Louis Vuitton. Kumuha si Serena ng limang mamahaling bag. Mayabang na inilabas ni Dante ang kanyang Black Centurion Card.

“I-charge mo lahat diyan. Barya lang ‘yan sa akin,” mayabang na utos ni Dante sa cashier.

Ngunit pagka-swipe ng card, tumunog ito ng pula. Declined.

Kumunot ang noo ni Dante. Naglabas siya ng isa pang card. Declined. Naglabas pa siya ng tatlo. Lahat, declined.

“Sir, I am sorry, but all your accounts have been frozen globally by your bank,” malamig na paliwanag ng cashier.

Namutla si Dante. Nang subukan niyang tawagan ang opisina niya sa Pilipinas, walang sumasagot. Nang subukan nilang bumalik sa kanilang 5-star hotel, hinarang sila ng security dahil hindi pa bayad ang kanilang kwarto. Sa loob lamang ng tatlong araw, ang bilyonaryong si Dante at ang kanyang kabit ay napilitang mamalimos at matulog sa malamig na bangketa ng Paris, nangungutang ng pera para lamang makabili ng economy class na ticket pauwi ng Pilipinas.

Ang Pagbabalik at Ang Nakakagimbal na Katotohanan
Dalawang linggo ang lumipas. Dumating si Dante sa Pilipinas na lukot ang damit, pawis na pawis, at mukhang pulubi kasama ang nag-iiyak niyang kabit. Dumiretso siya agad sa aming mansyon, inaasahang makikita ang aking bangkay at mababawi niya ang kanyang pera.

Ngunit pagdating niya sa gate, bumungad sa kanya ang dalawampung armadong private army ng Imperial Group. Ang pangalan niya sa labas ng mansyon ay tinanggal na.

“Hoy! Bahay ko ‘to! Bakit may mga gwardya dito?!” nagwawalang sigaw ni Dante, pilit na inaabot ang gate.

Bumukas ang malaking gintong pintuan ng mansyon.

Lumabas ako, hindi na ang mahina at namumutlang asawa. Nakasuot ako ng isang itim na designer power suit, suot ang mga pamanang diyamante ng aking pamilya, at naglalakad nang may matinding kapangyarihan. Sa tabi ko, naglalakad si Don Alejandro Imperial, ang pinakamakapangyarihang lalaki sa bansa.

Nalaglag ang panga ni Dante. Halos lumuwa ang kanyang mga mata nang makita akong buhay at nakatayo sa tabi ng bilyonaryo.

“L-Lianna?! B-Buhay ka?! At bakit… bakit kasama mo si Don Alejandro?!” nanginginig na sigaw ni Dante.

Tumigil ako sa harap ng gate. Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.

“Buhay ako, Dante. At hindi ko lang kasama si Don Alejandro… siya ang ama ko,” malamig at malakas kong pahayag na yumanig sa buong pagkatao niya.

“A-Ama…?” Nanlambot ang mga tuhod ni Dante at napabagsak siya sa semento. “I-Imposible… isa kang ulila! Pulubi ka lang!”

Humakbang si Don Alejandro. Ang boses niya ay parang kulog.

“Ang kumpanyang ipinagmamalaki mo ay itinayo gamit ang pera ko! Ang mga kliyente mo, ang mansyong ito, lahat ng sasakyan mo—nakapangalan lahat iyan sa Imperial Conglomerate! Binigay ko iyan sa’yo dahil inakala kong aalagaan mo ang anak ko! Ngunit tinangka mong patayin ang nag-iisang tagapagmana ng pamilya ko!”

Nanginig si Dante nang mapagtanto niya ang katotohanan. Wala siyang sariling pera. Ang kanyang buong “tagumpay” ay isang ilusyon na ginawa ng aking ama para mapasaya ako. At ngayon, binawi na itong lahat.

“B-Babe… Lianna… p-patawarin mo ako! Nabulag lang ako!” humahagulgol na gumapang si Dante sa kalsada, pilit na inaabot ang sapatos ko habang nakamasid ang kanyang kabit na naninigas sa takot. “Wag niyo akong ikulong! Pakiusap!”

Tiningnan ko ang lalaking minsang nagtapon ng gamot ko.

“Hindi kita ipapakulong, Dante,” malamig kong sagot. Kuminang ang pag-asa sa kanyang mga mata, ngunit mabilis ko itong dinurog. “Ipinaako ko sa pangalan mo ang lahat ng utang at pagkalugi ng kumpanya. Mayroon kang utang na tatlong bilyong piso (₱3 Billion) sa mga investors. Ipapahanap kita sa kanila. Good luck sa pagtatago.”

Nang marinig iyon ni Serena, mabilis siyang lumayo kay Dante. “Manloloko ka! Wala ka palang pera! Idadamay mo pa ako sa utang mo!” sigaw ng kabit bago ito tumakbo palayo, iniiwan si Dante.

Isinara ng mga gwardya ang gate. Tinalikuran ko ang nagmamakaawa at sumisigaw na si Dante habang pinapanood siyang unti-unting mabaliw sa kalsada.

Sa edad na dalawampu’t apat, natutunan ko ang pinakamahalagang aral: Ang tunay na kapangyarihan ay hindi ang kakayahang sumigaw, kundi ang kakayahang manahimik habang hinahayaan mong sunugin ng kalaban ang sarili niya sa kanyang sariling kayabangan. Binawi ko ang buhay ko, at itinapon ko siya sa impyernong siya mismo ang lumikha.