Isang malalim, baritono, at pamilyar na boses ang bumasag sa katahimikan ng buong silid.

“Hindi sapat ang lumuhod lang sila, Angela. Dahil ang mga taong nang-api sa tagapagmana ng Sy Group ay walang karapatang humingi ng tawad.”

Sabay-sabay na napalingon ang lahat sa dulo ng bulwagan. Mula sa dilim ay lumabas ang isang lalaking may tindig na tila isang hari. Nakasuot siya ng isang pasadyang itim na tuxedo, at bawat hakbang niya ay nagpapahiwatig ng kapangyarihang kayang magpabagsak ng isang buong imperyo sa isang iglap lang.

Siya si Ethan Villon. Ang nag-iisang CEO ng Villon International, ang pinakamalaking karibal at kasosyo ng pamilya ko sa buong Asya. At higit sa lahat, siya ang lalaking matagal nang ipinagkasundo ng aking yumaong lolo na maging kabiyak ko—isang kasunduan na tinanggihan ko noon dahil naniwala ako sa huwad na pag-ibig ni Mateo.

Nanginig ang buong katawan ni Mateo nang makita si Ethan. Ang kumpanya nina Mateo ay parang isang maliit na langgam kumpara sa dambuhalang kapangyarihan ni Ethan Villon.

“S-Sir Ethan…” nauutal na sadyang sambit ng ama ni Mateo, habang pinapawisan nang malapot. “Ano pong ibig ninyong sabihin? Kilala niyo po ang pulu—ang babaeng ito?”

Hindi sila sinagot ni Ethan. Diretso siyang naglakad patungo sa akin. Ang kanyang malamig at matatalas na mata, na kilalang nagpapaiyak sa mga pinuno ng iba’t ibang korporasyon, ay biglang lumambot nang tumitig sa akin. Hinubad niya ang kanyang mamahaling amerikana at dahan-dahang isinuot ito sa aking mga balikat.

“Huli na ba ako, aking reyna?” bulong niya, na may halong pagsisisi sa kanyang boses. “Sana ay hinayaan mo akong bastusin ang kasal mo kahapon, para hindi mo na naranasan ang mapahiya.”

“Sapat na ang dumating ka ngayon, Ethan,” sagot ko na may malamig ngunit tiyak na ngiti. “Ang panonood sa kanilang pagbagsak ang pinakamasarap na regalo.”

Humarap si Ethan sa pamilya nina Mateo at Bianca. Ang kanyang mukha ay bumalik sa pagiging isang walang awang hukom.

“Para sa kaalaman ng lahat,” panimula ni Ethan, habang umaalingawngaw ang kanyang boses sa sound system ng hotel, “Si Angela ay hindi isang ulila na walang pinag-aralan. Siya si Angela Beatrice Sy, ang nag-iisang apo at tagapagmana ng namayapang si Don Alejandro Sy. Ang kwento ng pagiging ulila niya na ginamit ninyo para sa inyong mga investor? Iyon ay isang pagsubok na ibinigay ng kanyang lolo upang makita kung sino ang mga totoong tao sa paligid niya.”

Lalong namutla si Bianca. Napakapit siya sa braso ni Mateo, ngunit maging si Mateo ay halos hindi na makatayo sa sarili niyang mga paa.

“H-Hindi… Hindi ito maaari! Isang utusan lang siya! Kasama ko siya sa unibersidad, wala siyang pera!” sigaw ni Bianca, pilit na itinatanggi ang katotohanang unti-unting sumisira sa kanyang mundo.

Humakbang ako pasulong, dahan-dahang tinanggal ang suot kong pulang guwantes at ipinakita sa kanila ang isang simpleng singsing na may itim na dyamante sa aking hintuturo—ang tatak ng pangkalahatang pamamahala ng Sy Group.

“Bianca,” tawag ko sa kanyang pangalan, ang boses ko ay kasing lamig ng yelo. “Ang perang ipinambayad mo sa tuition fee mo noong kolehiyo? Ang mamahaling condo na tinutuluyan mo ngayon? At ang kumpanya ng pamilya mo na halos malubog sa utang limang taon na ang nakakaraan? Lahat ‘yan ay galing sa ‘anonymous foundation’ na pinapatakbo ko. Akala mo ba ay naging matalik kitang kaibigan dahil sa swerte? Naging kaibigan mo ako dahil naawa ako sa pamilya mong naghihikahos.”

Nanlaki ang mga mata ni Bianca. Napaupo siya sa sahig, ang kanyang marangyang kasuotan ay nagmukhang basahan sa gitna ng marangyang bulwagan.

“At ikaw, Mateo,” baling ko sa lalaking kahapon lang ay itinapon ang aking pagkatao sa basurahan. “Ang kontratang inaasahan ninyong pipirmahan ngayon para maisalba ang inyong pamilya sa bangkarota? Ako ang nag-iisang awtorisadong pumirma nito. At ngayon…”

Kinuha ko ang fountain pen na hawak ng aking chief legal counsel. Sa harap ng lahat ng mga mamamahayag, investor, at mga camera na kasalukuyang nagla-live stream ng kaganapan, dahan-dahan kong pinunit ang bilyong-pisong kontrata.

Crssshhh.

Ang tunog ng napunit na papel ay parang tunog ng pagguho ng buong kinabukasan ng pamilya nina Mateo.

“Angela! Pakiusap!” biglang gumapang si Mateo patungo sa akin. Ang lalaking mayabang kahapon, ang lalaking humawak sa baywang ng iba habang ako ay duguang nakahandusay sa altar, ay narito ngayon sa aking paanan, umiiyak at nagmamakaawa. “Nasilaw lang ako, Angela! Si Bianca ang may kasalanan, tinukso niya ako! Ikaw ang mahal ko, Angela, pakiusap, ituloy natin ang kasal natin! Gagawin ko ang lahat!”

Bago pa man makalapit ang maruming kamay ni Mateo sa aking sapatos, isang malakas na sipa mula kay Ethan ang nagpatalsik sa kaniya pabalik.

“Huwag mong madungisan ang sapatos ng aking mapapangasawa,” banta ni Ethan, ang kanyang mga kamao ay nakakuyom.

Tumingin ako kay Mateo na may halong poot at lalamunin ng limot. “Kahapon, sinabi mo na ginamit niyo lang ako para sa mga investor. Ngayong araw, sisiguraduhin kong walang kahit isang investor sa buong Pilipinas, o sa buong mundo, ang titingin sa mukha ninyo. Mula sa araw na ito, ang pamilya nina Mateo at Bianca ay i-be-blacklist ng Sy Group at Villon International.”

“Hindi niyo pwedeng gawin sa amin ito!” sigaw ng ama ni Bianca na bagong dating lang sa bulwagan. “Wala kayong legal na karapatang sirain ang aming negosyo nang walang sapat na dahilan!”

Lumapit ang aking punong abogado, hawak ang isang makapal na folder.

“Sir, hawak po namin ang mga ebidensya ng inyong malaking insider trading, tax evasion, at ang paggamit ng mga pekeng dokumento upang makakuha ng pondo sa aming mga subsidiary bank. Ang halagang ninakaw ninyo sa Sy Group sa pamamagitan ng mga huwad na transaksyon ay umaabot sa tatlong bilyong piso,” pahayag ng abogado na may ngiting tagumpay. “Kasunod ng pagkapunit ng kontrata, ang mga warrant of arrest para sa inyong lahat ay kasalukuyan nang isinasagawa.”

Kasabay ng mga salitang iyon, bumukas muli ang pinto ng bulwagan. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi mga bodyguard kundi mga operatiba ng pulisya at National Bureau of Investigation (NBI) ang pumasok.

“Mr. Mateo San Jose, Ms. Bianca Alvarez, at sa inyong mga magulang, kayo ay nasa ilalim ng batas para sa kasong Qualified Theft at Large-Scale Estafa,” deklara ng opisyal ng pulisya.

Ang marangyang hotel ballroom ay napuno ng mga sigaw, iyak, at pagmamakaawa. Pinosasan si Mateo habang patuloy na sumisigaw ng aking pangalan, humihingi ng kapatawaran na kailanman ay hindi niya makakamit. Si Bianca naman ay hysterical na nagwawala habang kinakaladkad ng mga babaeng pulis, ang kanyang buhok ay gulo-gulo, malayo sa imahe ng isang mayamang “meme” na ipinagmamalaki niya kahapon sa simbahan.

Nang mailabas na silang lahat, ang mga natitirang investor at media sa loob ng silid ay sabay-sabay na humarap sa akin at nagpalakpakan. Ang mga taong kahapon ay baka napanood ang video ng aking pagkapahiya sa simbahan ay nakasaksi ngayon sa aking muling pagkabuhay bilang pinakamakapangyarihang babae sa industriya.

Humarap ako sa mga mamamahayag. “Ang palabas ay tapos na. Nais ko ring ipaalam sa lahat na ang Sy Group ay magkakaroon ng bagong simula, kasama ang Villon International.”

Matapos ang pahayag, mabilis kaming umalis ni Ethan patungo sa penthouse suite ng hotel upang umiwas sa nagkakagulong media.

Sa loob ng tahimik na silid, huminga ako nang malalim. Sa wakas, ang bigat na dinala ko mula kagabi ay tuluyan nang nawala. Tumingin ako sa bintana, tanaw ang buong lungsod ng Makati.

“Salamat, Ethan,” tapat kong sabi habang tinatanggal ang kanyang amerikana sa aking balikat. “Kung hindi ka dumating, baka natagalan pa ako sa pagpapabagsak sa kanila.”

Lumapit si Ethan sa akin, may hawak na isang baso ng mamahaling alak. Inabot niya ito sa akin at marahang hinawakan ang aking kamay.

“Gaya ng sinabi ko noon, Angela. Kahit talikuran mo ang kasunduan ng ating mga pamilya, hinding-hindi kita tatalikuran. Noong nalaman kong nagpapakasal ka sa lalaking iyon, hinayaan kita dahil akala ko ay masaya ka. Ngunit nang makita kita kahapon na nasasaktan…” Humigpit ang hawak niya sa aking kamay. “…sumumpa ako na gagawin kong impiyerno ang buhay ng sinumang nagpaiyak sa aking reyna.”

Ngumiti ako, ang unang totoong ngiti matapos ang mahabang panahon ng pagpapanggap. “Ang akala nila ay isa lamang akong ulilang walang laban. Nakalimutan nila na ang isang leon, kahit magtago sa balat ng tupa, ay mananatiling lalamunin ang sinumang magtangkang humawak sa kanyang korona.”

Inangat ni Ethan ang kanyang baso. “Para sa iyong pagbabalik, Lady Angela Sy.”

“Para sa bagong simula,” sagot ko habang nagtatama ang aming mga baso.

Ang sampal kahapon sa altar ay hindi naging tanda ng aking pagkatalo; ito ang naging mitsa upang gisingin ang natutulog na higante sa aking pagkatao. Ang mga basurang itinapon nina Mateo at Bianca ay ang kanila mismong mga rurok ng tagumpay, at ngayon, ako ang nakatayo sa itaas habang pinapanood silang mabulok sa ilalim ng aking mga paa.