SAMPUNG TAON KONG TINIIS ANG NAKAPAPASONG INIT NG DISYERTO BILANG OFW PARA SA PAMILYA KO — PERO NAPAHAGULGOL AKO NANG ANG KAPITAN NG EROPLANONG SASAKYAN KO PAUWI AY ANG SARILI KONG ANAK!

Sampung taon. Isang buong dekada.

Ganyan katagal tiniis ni Roberto ang kalbaryo sa gitna ng disyerto ng Saudi Arabia bilang isang construction worker. Araw-araw, binabayo ng limampung gradong (50°C) init ang kanyang katawan. Ang kanyang mga kamay ay puno ng kalyo at sugat, ang kanyang balat ay sunog sa araw, at ang kanyang likod ay kuba na sa pagbubuhat ng mga semento at bakal.

Sa loob ng sampung taon, ni minsan ay hindi siya umuwi ng Pilipinas.

“Sayang ang pamasahe,” palagi niyang sinasabi sa kanyang asawang si Elena tuwing nagvi-video call sila. “Idagdag na lang natin sa matrikula ni Christian. Gusto kong makatapos ang anak natin. Ayokong matulad siya sa akin na puro alikabok at pawis ang kinabukasan.”

Si Christian ang kaisa-isa nilang anak. Labindalawang taong gulang lang ito nang iwan niya para makipagsapalaran sa ibang bansa. Ngayon, bente-dos na ito. Hindi nakita ni Roberto ang paglaki ng anak, hindi siya nakadalo sa mga graduation nito, at hindi niya ito nayakap tuwing may sakit. Lahat ng iyon ay isinakripisyo niya para lang masigurong hindi titigil sa pag-aaral ang bata sa kursong Aviation.

Ngayon, sa edad na limampu’t limang taon, nagdesisyon na si Roberto na magretiro. Pagod na ang kanyang katawan. Oras na para umuwi

Araw ng kanyang pag-uwi. Nakasuot si Roberto ng isang kupas na polo, lumang maong na pantalon, at isang simpleng jacket. Dala-dala niya ang isang backpack at isang malaking balikbayan box na puno ng tsokolate, sabon, at mga damit para sa kanyang mag-ina.

Pagpasok niya sa malaking eroplano pabalik ng Pilipinas, pakiramdam niya ay nanliliit siya. Nakayuko siyang naglakad papunta sa kanyang upuan sa Economy Class, Seat 32A. Nang makaupo siya, inilabas niya mula sa kanyang pitaka ang isang luma at lukot na litrato ni Christian noong bata pa ito.

“Makikilala pa kaya ako ng anak ko?” bulong ni Roberto sa sarili habang nangingilid ang luha. “Baka ikahiya niya ang itsura kong mukhang basurero.”

Ilang minuto bago lumipad ang eroplano, tumunog ang speaker sa loob ng cabin. Ito na ang inaasahang anunsyo ng piloto.

“Ladies and gentlemen, welcome aboard Flight PR-104 bound for Manila. This is your Captain speaking…”

Ang boses ng Kapitan ay malalim, propesyonal, at buong-buo. Ngunit makalipas ang ilang sandali, nagbago ang tono nito. Mula sa pagiging pormal na wikang Ingles, bigla itong nagsalita sa wikang Tagalog na may halong emosyon.

“Mga ginoo at ginang, humihingi po ako ng kaunting atensyon,” patuloy ng Kapitan sa speaker. “Karaniwan po ay nagbibigay lang ako ng flight details. Ngunit ang araw na ito ay napaka-espesyal para sa akin. Dahil sa eroplanong ito, nakasakay ang isang pasaherong matagal ko nang hindi nakikita.”

Nagtaka ang mga pasahero. Nakinig nang mabuti ang lahat, pati na si Roberto.

“Nasa Seat 32A po ang pasaherong iyon,” sabi ng Kapitan.

Napasinghap si Roberto. Seat 32A? Siya iyon! Lumingon ang mga katabi niyang pasahero sa kanya. Kumabog nang napakalakas ang dibdib ng matandang OFW.

“Ang lalaking nakaupo diyan ay sampung taong nagpaalipin sa init ng disyerto,” basag ang boses na patuloy ng Kapitan sa speaker. “Sampung taon siyang hindi umuwi. Sampung taon siyang kumain ng sardinas at tuyo para lang maipadala ang lahat ng sahod niya sa Pilipinas. Ginawa niya iyon para matupad ang pangarap ng anak niya na makalipad sa alapaap.”

Nagsimulang tumulo ang mga luha ni Roberto. Nanginginig ang kanyang mga kalyadong kamay.

“Pa…” narinig ng buong eroplano ang paghikbi ng Kapitan sa mikropono. “Nandito na po ako.”

Biglang bumukas ang pinto ng cockpit sa unahan ng eroplano.

Lumbas ang isang matangkad, makisig, at napakagwapong binata. Nakasuot ito ng napakalinis na puting uniporme, may apat na gintong guhit (stripes) sa balikat na nagpapatunay ng kanyang posisyon bilang Flight Captain, at may suot na sumbrero ng piloto.

Naglakad siya sa gitna ng aisle, dire-diretso papunta sa Seat 32A.

Nang makita ni Roberto ang mukha ng binata, pakiramdam niya ay tumigil ang pag-ikot ng mundo. Ang batang iniwan niyang umiiyak noon sa airport ay isa na ngayong matagumpay at iginagalang na Kapitan ng eroplano.

“C-Christian… anak…” humahagulgol na tawag ni Roberto, pilit na tumatayo mula sa kanyang upuan.

Hindi na pinigilan ni Christian ang kanyang mga luha. Sa harap ng daan-daang pasahero, sumaludo siya nang matikas sa kanyang ama. Pagkatapos, mabilis siyang lumuhod sa gilid ng upuan nito at yinakap nang napakahigpit ang kanyang Papa.

“Pa… uwi na po tayo,” umiiyak na bulong ni Christian habang nakabaon ang mukha sa balikat ng ama. “Ako na po ang magmamaneho para sa inyo. Tapos na po ang hirap niyo, Pa. Ako naman po ang babawi. Ako naman.”

Umiyak nang napakalakas si Roberto. Niyakap niya ang anak, walang pakialam kung madumihan ang malinis na uniporme nito ng kanyang luma at kupas na jacket.

“Salamat sa Diyos, anak… Salamat sa Diyos at nakita kitang ganyan,” walang patid na iyak ng matanda.

Hindi napigilan ng mga pasahero at mga flight attendants ang kanilang emosyon. Pumalakpak ang buong eroplano habang nagpupunas ng luha. Ang mga nakasaksi ay nakaramdam ng matinding pagmamalaki at paggalang para sa isang amang isinakripisyo ang kanyang buong buhay, at sa isang anak na hindi nakalimot lumingon sa kanyang pinanggalingan.

Inilipat ni Christian ang kanyang ama sa First Class section upang maranasan nito ang pinakakomportableng byahe pauwi. Sa buong flight, hindi maalis ang ngiti sa labi ni Roberto habang nakatingin sa ulap.

Akala niya, ang kanyang mga kalyo at pawis ay ibabaon na lamang sa buhangin ng disyerto. Ngunit hindi niya alam, ang bawat patak ng kanyang pawis ay naging pakpak na nagpalipad sa kanyang anak sa pinakamataas na langit.