Napatulala ako habang pinagbubuksan kami ng pinto ng driver. Tumingin ako kay Gabriel, ngunit wala na ang mukha ng isang takot at mahirap na kargador. Tuwid na ang kanyang tayo at malamig ang kanyang mga mata.

“Sumakay kayo, Monica,” sabi ni Gabriel. Mababa ang boses niya pero may awtoridad na hindi ko napansin kahapon. “Ligtas na kayo ng anak mo.”

Masyado akong natatakot para magtanong. Pumasok ako sa loob ng sasakyan na amoy mamahaling katad. Niyakap ko si Mateo na unti-unti nang tumatahimik dahil sa lamig ng aircon. Umandar ang sasakyan palabas ng Maynila. Hindi kami pumunta sa mga lugar ng mahihirap. Pumasok ang sasakyan sa isang napakalaking subdivision sa Tagaytay, hanggang sa huminto ito sa harap ng isang modernong mansyon na gawa sa salamin at semento.

“Bumaba na kayo,” sabi ni Gabriel.

Pagpasok sa loob, sinalubong kami ng tatlong kasambahay na naka-uniporme. “Dalhin niyo sila sa master’s bedroom. Bigyan niyo ng pagkain ang bata at ihanda ang mainit na paliguan,” utos ni Gabriel sa kanila. “Mag-aayos lang ako.”

Makalipas ang isang oras, habang pinapakain ko si Mateo ng mainit na sopas sa isang napakalaking silid, bumukas ang pinto.

Napahinto ako sa pagsubo sa anak ko.

Ang lalaking pumasok ay hindi ang Gabriel na nakita ko sa palengke. Malinis na ang kanyang mukha, ahit ang balbas, at maayos ang gupit ng buhok. Nakasuot siya ng isang mamahaling puting polo shirt at gray na pantalon. May suot siyang gintong relo na kumikinang sa ilalim ng ilaw. Sobrang gwapo niya at mukhang isang mayamang negosyante.

“Sino ka ba talaga?” tanong ko. Nanginginig pa rin ang boses ko. “Bakit mo ginagawa ito? Pinaglaruan niyo ba ako ng madrasta ko?”

Umupo si Gabriel sa tapat ko. Seryoso ang kanyang mukha pero malambot ang kanyang mga mata nang tingnan niya si Mateo.

“Hindi kita pinaglalaruan, Monica,” panimula niya. “Ako si Gabriel Imperial. Ako ang nagpapatakbo ng Imperial Holdings.”

Nabitawan ko ang kutsara. Ang Imperial Holdings ang pinakamalaking kumpanya ng real estate at logistics sa bansa. Palagi silang nasa balita.

“Bakit ka nagpapanggap na kargador sa palengke?” tanong ko, hindi makapaniwala.

“Dahil ang palengke na pag-aari ng pamilya niyo ay ginagamit ng madrasta mo sa mga ilegal na aktibidad,” sagot ni Gabriel. “May hinala kami na ginagamit niya ang mga bodega roon para sa smuggling ng mga kontrabando mula sa ibang bansa. Isang buwan na akong nagmamanman doon para makakuha ng ebidensya. Nakita ko kung paano ka niya tratuhin noong dinala ka niya doon isang beses para magbuhat ng mga lumang dokumento.”

Huminga siya nang malalim at ipinatong ang kamay niya sa ibabaw ng kamay ko. Malamig ang kamay ko pero mainit ang sa kanya.

“Nang lumapit siya sa akin sa palengke at nag-alok ng pera para pakasalan ka at ilayo rito, alam kong ito na ang pagkakataon ko,” patuloy ni Gabriel. “Alam kong kapag hindi ako pumayag, humanap siya ng ibang tao na baka saktan ka talaga at ang anak mo. Ginawa ko ito para mailabas kita roon nang legal. Dahil asawa na kita ngayon, may karapatan na akong protektahan ka gamit ang batas at ang pera ko.”

Napatakip ako sa aking mukha at tuluyang naiyak. Sa loob ng dalawang taon, walang sinumang nagtanggol sa akin. Palagi akong natatakot, palaging nagtatago. Ngayon, ang lalaking akala ko ay magdadala sa amin sa kahirapan ang siyang nagligtas sa amin.

“Salamat,” bulong ko. “Pero paano ang mga ari-arian ng tatay ko? Pinirmahan ko na ang pagsuko ng mana ko.”

Ngumiti nang bahagya si Gabriel. “Ang mga dokumentong pinirmahan mo ay walang bisa dahil ginawa iyon sa ilalim ng pananakot. Hayaan mo muna siyang magdiwang. May inihahanda akong malaking sorpresa para sa kanya.”

Lumipas ang isang linggo. Maniwala man ako o hindi, napakabait ni Gabriel sa amin. Ipinabili niya kami ni Mateo ng mga bagong damit, binigyan ng mga laruan ang anak ko, at gabi-gabi niyang sinisiguro na maayos ang tulog namin. Unti-unti akong nakaramdam ng kapayapaan na matagal nang nawala sa buhay ko.

Habang nangyayari ito, walang alam si Tita Elena. Isang gabi, nakatanggap ako ng litrato ng isang imbitasyon mula sa isang kaibigan sa social media.

Magpapakain si Tita Elena sa mansyon. Isang “Grand Victory Party” para sa kanyang bagong kumpanya. Nalaman ko rin na inimbitahan niya ang mga pinakamayayamang tao sa siyudad, kabilang ang isang malaking investor mula sa Imperial Holdings na inaasahan niyang maglalagay ng daan-daang milyong piso para isalba ang unti-unti nang naluluging mga negosyo ng tatay ko na sinira niya.

“Gusto mo bang pumunta?” tanong ni Gabriel habang nakatayo sa likod ko, nakatingin din sa screen ng cellphone ko.

“Natatakot ako, Gabriel,” pag-amin ko.

“Nandito ako,” sabi niya, sabay hawak sa balikat ko. “Tapusin natin ito ngayon.”

Dumating ang gabi ng pagtitipon. Ang lumang mansyon ng tatay ko ay puno ng mga mamahaling sasakyan. May pulang karpet sa hagdanan at maririnig ang malakas na tugtog ng biyolin mula sa loob. Maraming mga negosyante at pulitiko ang nandoon, lahat ay nakasuot ng mga mamahaling tuxedo at gown.

Nakatayo si Tita Elena sa gitna ng entablado, may hawak na baso ng alak, at may suot na pulang gown na puno ng kumikinang na bato. Mukha siyang reyna na nanalo sa digmaan.

Huminto ang aming sasakyan sa harap ng pinto. Bumaba si Gabriel na nakasuot ng isang itim na tuxedo na gawa sa Italya. Inilahad niya ang kamay niya sa akin. Bumaba ako na nakasuot ng isang simpleng asul na gown, ngunit may suot na kwintas na gawa sa mga tunay na brilyante na ipinahiram ni Gabriel sa akin.

“Maglakad ka nang may paninindigan, Monica,” bulong niya sa akin. “Ikaw ang may-ari ng lugar na ito.”

Pumasok kami sa loob ng bulwagan. Biglang tumahimik ang paligid. Ang host na nasa entablado ay lumapit sa mikropono nang makita kami.

“Mga ginoo at ginang,” anunsyo ng host, habang nanginginig ang boses sa pananabik. “Ikinagagalak kong ipakilala ang ating pinakahihintay na panauhin, ang CEO at Pangulo ng Imperial Holdings, Mr. Gabriel Imperial! Kasama ang kanyang maybahay!”

Nagpalakpakan ang mga tao. Lumakad kami ni Gabriel patungo sa gitna ng bulwagan.

Nakita ko si Tita Elena na mabilis na bumaba sa entablado, may malawak na ngiti sa mukha, handang magbigay ng galang sa pinakamayamang tao sa gabi na iyon.

“Mr. Imperial!” masayang sabi ni Tita Elena habang papalapit. “Isang napakalaking karangalan na makarating kayo sa aking simpleng tahanan—”

Biglang napatigil si Tita Elena. Ang ngiti sa mukha niya ay unti-unting nawala. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, pagkatapos ay tumingin siya kay Gabriel. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang hihimatayin siya sa gulat. Nagsimulang manginig ang baso ng alak sa kamay niya hanggang sa matapon ito sa kanyang mamahaling gown.

“M-Monica?!” tili ni Tita Elena. Halos mawalan siya ng boses. “Anong ginagawa mo rito? Bakit ganyan ang suot mo? Sino ang nagnakaw ng mga alahas na ‘yan para sa iyo?!”

Humarap siya kay Gabriel, itinuro ang mukha nito gamit ang nanginginig niyang daliri. “At ikaw… ikaw ‘yung… ikaw ‘yung mabahong kargador sa palengke! Bakit ka narito?! Paano ka nakapasok dito?!”

Tumingin si Gabriel sa kanya, walang kahit anong ngiti sa mukha. Ang boses niya ay parang yelo sa lamig.

“Ako nga ang lalaking binayaran mo ng limampung libong piso para pakasalan ang anak ng dating may-ari ng bahay na ito, Elena,” mariing sabi ni Gabriel. Narinig ng lahat ng bisita ang sinabi niya. Nagsimulang magbulungan ang mga tao sa paligid.

“H-Hindi maaari…” bulong ni Tita Elena, unti-unting napaatras. “Ikaw ang CEO? Nagpapatawa ba kayo? Isang basurero ang pinakasalan ni Monica!”

“Ang akala mo ay basurero ang ginamit mo para itaboy ang legal na tagapagmana,” sabi ni Gabriel, habang kinukuha ang isang envelope mula sa kanyang sekretarya na nasa tabi lang pala namin. “Ngunit ang totoo, pinakasalan ko si Monica para bigyan siya ng buong kapangyarihan ng Imperial Holdings.”

Inihagis ni Gabriel ang mga papel sa harap ni Tita Elena. Nalaglag ang mga ito sa sahig.

“Nakasulat diyan na ang lahat ng shares ng kumpanya ng tatay ni Monica na palihim mong inilipat sa pangalan mo ay kanselado na,” patuloy ni Gabriel. “Bukod doon, nahanap na ng mga otoridad ang mga kontrabandong itinatago mo sa mga bodega sa palengke.”

Eksaktong pagkatapos sabihin iyon ni Gabriel, bumukas ang malaking pinto ng mansyon. Pumasok ang limang unipormadong pulis kasama ang isang opisyal ng National Bureau of Investigation.

“Mrs. Elena Santos,” sabi ng opisyal ng pulis habang naglalakad patungo sa madrasta ko. “Mayroon kaming warrant of arrest para sa iyo sa mga kasong smuggling, falsification of public documents, at grave coercion.”

“Hindi! May mali!” sigaw ni Tita Elena habang hinahawakan siya ng mga pulis sa magkabilang braso. Tumingin siya sa akin, puno ng luha at takot ang mukha. Nawala ang lahat ng pagiging matapang niya. “Monica! Anak! Patawarin mo ako! Ginawa ko lang naman ‘yun para sa kinabukasan nating lahat! Sabihin mo sa kanila na nagkakatuwaan lang tayo!”

Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. Walang galit, walang lungkot. Pagod na ako sa takot.

“Ilang taon mo kaming pinahirapan ni Mateo,” sabi ko sa kanya nang mahinahon. “Ngayon, harapin mo ang ginawa mo.”

Kinaladkad ng mga pulis si Tita Elena palabas ng mansyon habang sumisigaw at nagmamakaawa sa harap ng lahat ng mga bisita na dati ay gustong-gusto niyang i-impress.

Nang mawala na siya, humarap ako kay Gabriel. “Salamat,” bulong ko.

“Wala iyon,” sagot niya. “Simula ngayon, wala nang mananakit sa inyo ng anak mo.”

Nakahinga ako nang malalim. Akala ko ay tapos na ang lahat ng problema ko. Akala ko ay nakuha ko na ang hustisya at ang tahimik na buhay na pinapangarap ko kasama si Gabriel at si Mateo.

Ngunit kinabukasan, habang inaayos ko ang mga lumang gamit sa opisina ng tatay ko sa mansyon na nabawi na namin, may nakita akong isang lumang vault sa ilalim ng sahig na hindi napansin ni Tita Elena. Gumamit ako ng susi na nahanap ko sa mga personal na gamit ng tatay ko para buksan ito.

Sa loob ng vault, may isang lihim na dokumento at isang lumang litrato.

Ang litrato ay kuha dalawampung taon na ang nakalipas. Nakatayo ang tatay ko, kasama ang isang lalaki na pamilyar ang mukha—ang tatay ni Gabriel Imperial.

Binasa ko ang nakasulat na kasunduan sa papel na may pirma ng tatay ko at ng tatay ni Gabriel.

Nalaglag ang dokumento mula sa kamay ko at biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Ayon sa sulat, ang tatay ko at ang tatay ni Gabriel ay matalik na magkaibigan noon. Ngunit may isang gabi kung kailan nagkaroon sila ng malaking away sa negosyo, at ang tatay ko ang dahilan kung bakit nalugi at nawala ang lahat ng yaman ng pamilya Imperial noong panahon na iyon, na naging sanhi ng pagpapakamatay ng magulang ni Gabriel. Nakasulat din doon na nangako ang tatay ni Gabriel bago mawala na babalik ang anak niya para bawiin ang lahat ng ari-arian ng pamilya namin at uubusin ang lahat ng lahi namin bilang ganti.

Narinig ko ang mga hakbang ng sapatos sa likod ko.

Lumingon ako at nakita ko si Gabriel na nakatayo sa pinto. Wala ang malambot na tingin na ipinakita niya sa akin noong nakaraang linggo. Nakatingin siya sa papel na nasa sahig, at may isang malamig at nakakatakot na ngiti sa kanyang mga labi.

“Nahanap mo pala ‘yan,” bulong ni Gabriel.