NAGTAGO AKO SA ILALIM NG KAMA DAHIL SABI NG KAPITBAHAY AY LAGING SUMISIGAW ANG ASAWA KO TUWING HAPON—ANG NATUKLASAN KO AY BUMAGO SA BUONG BUHAY KO.

NAGTAGO AKO SA ILALIM NG KAMA DAHIL SABI NG KAPITBAHAY AY LAGING SUMISIGAW ANG ASAWA KO TUWING HAPON—ANG NATUKLASAN KO AY BUMAGO SA BUONG BUHAY KO.

Nagtago ako sa ilalim ng sarili kong kama dahil sa isang balita mula sa aming kapitbahay—naririnig daw niyang sumisigaw ang asawa ko tuwing hapon.

Noong una, inisip kong isa lamang itong walang-kwentang tsismis. Sa mundong ginagalawan ko, madalas gumawa ng kwento ang mga tao kapag sila ay naiinip… o kapag natatakot sila sa pangalang dala ko.

Ako si Joaquin Delgado.

Sa buong Metro Manila, ang pangalan ko ay hindi binibigkas nang pabiro. Sinasabi ito ng mga tao sa mahinang boses, pinag-iisipan nang mabuti… o iniiwasan na lang banggitin nang tuluyan. Ako ang namumuno sa pinakamalaking sindikato at underground business sa bansa. Maraming lalaki ang takot sa akin. Ang mga kalaban ko sa negosyo ay nakikipagtransaksyon sa akin nang may matinding pag-iingat.

Pero ang lahat ng kapangyarihan at takot na iyon ay nawawalan ng saysay sa tuwing bubuksan ko ang pinto ng aming tahanan.

Para kay Clara, hindi ako isang mafia boss o isang halimaw. Para sa kanya, ako ay asawa lang niya. Siya ang aking liwanag, ang nag-iisang dahilan kung bakit nananatili akong tao sa kabila ng madilim kong trabaho.

Kaya nang sabihin ng aming matandang kapitbahay sa New Manila na si Donya Carmen na naririnig niyang umiiyak at sumisigaw si Clara tuwing alas-tres ng hapon kapag wala ako, nagdilim ang paningin ko.

Sinasaktan ba siya? May nagtatangka ba sa buhay niya? O may dinadala ba siyang ibang lalaki sa bahay ko?

Kailangan kong malaman ang totoo.

Ang Pagtatago sa Ilalim ng Kama

Isang araw ng Miyerkules, nagpaalam ako kay Clara na may mahalaga akong business trip sa Cebu at kinabukasan pa ako makakauwi. Hinalikan niya ako nang matamis bago ako umalis. Wala akong nakitang bakas ng takot o kasinungalingan sa kanyang mga mata.

Ngunit pagsapit ng alas-dos ng hapon, palihim akong bumalik sa aming mansyon. Ginamit ko ang secret entrance na ako lang ang nakakaalam upang hindi ako makita ng sarili kong mga gwardiya.

Pumasok ako sa aming Master Bedroom. Tahimik ang buong kwarto. Dumausdos ako sa ilalim ng aming malaking kama. Madilim. Amoy ko ang paboritong pabango ni Clara na kumapit sa mga kumot. Hinihintay ko ang alas-tres. Hawak ko ang aking baril, handang pumatay kung sinuman ang lalaking papasok upang saktan o pagsamantalahan ang asawa ko.

Lumipas ang ilang minuto.

Pumatak ang 3:00 PM.

Bumukas ang pinto ng kwarto. Narinig ko ang mga pamilyar na yabag ni Clara. Pumasok siya at dahan-dahang ni-lock ang pinto.

Hinintay ko ang mga susunod na yabag. Hinintay ko ang boses ng ibang tao. Pero wala. Mag-isa lang siya.

Narinig kong binuksan niya ang radyo at nilakasan ang volume ng musika. Pagkatapos, nakita ko ang kanyang mga paa na lumapit sa gilid ng kama, eksakto sa tapat ng mukha ko.

Bumagsak siya sa kanyang mga tuhod.

At doon, nagsimula ang mga sigaw.

Ang Nakakagimbal na Katotohanan

Hindi ito sigaw ng isang taong sinasaktan ng iba. Hindi rin ito sigaw ng takot. Ito ay isang sigaw ng matinding pisikal na sakit at pagdurusa.

Kung gusto mong malaman ang nakakabiglang katotohanan, basahin ang buong kwento sa