LIMANG TAON AKONG NAKAKULONG SA WHEELCHAIR. INAKALA KONG TAPOS NA ANG BUHAY KO AT HININTAY KO NA LAMANG ANG AKING KAMATAYAN. NGUNIT NANG BIGYAN KO NG PAGKAIN ANG ISANG LIMANG-TAONG-GULANG NA BATANG PULUBI, BUMULONG SIYA NG ISANG KAKAIBANG PANGAKO NA HINDI LAMANG NAGPALAKAD SA AKIN MULI, KUNDI NAGBUNYAG DIN SA MGA HALIMAW NA NAKATIRA SA SARILI KONG MANSYON.
Ang Bilyonaryong Walang Pag-asa
Ako si Don Gabriel Valderama, apatnapung taong gulang at CEO ng pinakamalaking tech at real estate empire sa Asya. Limang taon na ang nakalipas nang mamatay ang aking asawa sa isang malagim na car accident. Ako ay nakaligtas, ngunit naparalisa mula baywang pababa.
Sabi ng mga doktor, nasira daw ang aking spinal cord. Simula noon, nawalan na ako ng ganang mabuhay. Ikinulong ko ang sarili ko sa aking mansyon. Ipinagkatiwala ko ang pagpapatakbo ng kumpanya sa aking nakababatang kapatid na si Carlos, at sa kanyang asawang si Stella. Sila ang nag-aalaga sa akin. Araw-araw, pinapainom nila ako ng isang espesyal na “asul na gamot” na galing pa raw sa Amerika upang maibsan ang pananakit ng aking katawan.
“Inumin mo na ito, Kuya. Para makatulog ka nang maayos,” palaging malambing na sabi ni Stella habang iniaabot ang gamot. Ngunit sa paglipas ng mga taon, lalo lamang akong nanghina at naging manhid.
Ang Munting Bisita at Ang Kakaibang Pangako
Isang hapon, nakaupo ako sa aking wheelchair sa dulo ng aming malawak na hardin, malapit sa mataas na bakal na gate. Nakatingin ako sa kawalan, iniisip kung paano tatapusin ang sarili kong buhay. Hawak ko ang isang platito ng mamahaling sandwich na hindi ko magawang kainin.
Biglang may kaluskos sa mga halaman. Mula sa siwang ng gate, isang maliit na bata ang pilit na pumasok.
Isa siyang limang-taong-gulang na batang babae. Nakasuot siya ng labis na kupas at punit na damit, nakayapak, at puno ng uling ang mukha. Gutom na gutom ang kanyang mga inosenteng mata habang nakatitig sa sandwich ko.
Dahil sa awa, inilapag ko ang platito sa lupa. “Kainin mo na, bata,” mahina kong sabi.
Mabilis na lumapit ang bata at nilamon ang pagkain. Nang maubos niya ito, tiningnan niya ako. Dahan-dahan siyang lumapit sa aking wheelchair. Walang pag-aalinlangang hinawakan niya ang aking manhid na binti.
“Salamat po sa pagkain, mabait na bilyonaryo,” bulong ng bata, ang kanyang boses ay nanginginig ngunit malinaw. “Ako po si Ami. Paborito po kayo ng nanay ko.”
Kumunot ang noo ko. “Sino ang nanay mo?”
Tumingala si Ami sa akin, at ang mga sumunod niyang salita ay nagpatigil sa pagtibok ng aking puso.
“Patay na po si Mama. Pero bago po siya pinatay ng mga masasamang tao, sabi niya po sa akin, kapag nakita ko raw po kayo, ibulong ko raw po ito…” Lumapit pa lalo si Ami sa aking tainga. “Wag niyo na raw pong iinumin ang asul na gamot. Nilalason po nila kayo para manatili kayong lumpo.”
Nanlaki ang mga mata ko. Nawala ang hangin sa aking baga.
“Babalik po ako,” nakangiting pangako ni Ami bago siya tumalikod. “Kapag hindi niyo na po ininom yung lason, makakatayo na po kayo. Pag nakatayo na po kayo, aampunin niyo po ba ako?”
Bago pa ako makasagot, mabilis na tumakbo ang bata palabas ng gate at naglaho sa kalsada.
Ang Lihim na Pagpapagaling
Asul na gamot… nilalason…
Parang pinasabugan ng granada ang utak ko. Nang gabing iyon, nang dalhin ni Stella ang aking “gamot”, nagpanggap akong ininom ito, ngunit palihim ko itong iniluwa sa isang panyo. Kinabukasan, inutusan ko ang nag-iisang tapat kong bodyguard na ipasuri ang panyo sa isang sikretong laboratoryo.
Ang resulta ay nagpayanig sa aking buong pagkatao. Ang asul na gamot ay hindi pampagaling. Isa itong matapang na muscle paralyzer at neuro-toxin! Hindi ako lumpo dahil sa aksidente; lumpo ako dahil araw-araw akong nilalason ng sarili kong kapatid at ng kanyang asawa!..
